HELLP

Ik kon me niet meer herinneren wanneer mijn hoofdpijn en migraine precies begonnen is en ook niet vanaf welk moment het uit de hand gelopen is. Misschien 10 jaar geleden, maar dit kon net zo goed 15 of 20 jaar zijn geweest. In ieder geval een lange tijd. Wat ik wel altijd in mijn achterhoofd heb gehouden, is dat mijn hoofdpijn waarschijnlijk tijdens of na mijn eerste zwangerschap is begonnen.

Wat ik nog weet van vele jaren terug is dat ik altijd last van mijn hoofd had tijdens de stopweek van de pil. Ik heb tot twee keer aan toe een lichtere pil gekregen. Ik ben de pil gaan doorslikken, gestopt met de pil, vervolgens weer begonnen, omdat niks hielp. Wel altijd in de periode dat ik ongesteld moest worden, was of wanneer ik (bij doorslikken) aan een nieuwe strip begon. Mijn migraine leek hormonaal te zijn.

Door de jaren heen kreeg ik meer triggers waardoor ik hoofdpijn of migraine kreeg. Warme ruimtes, stressvolle drukke dagen op mijn werk, reisdagen (lang in de auto). Kortom het ontwikkelde zich tot 15/17 dagen per maand, waarvan ongeveer de helft heel heftig. Ik belandde bij de neuroloog, tot twee keer aan toe, met een tussenpoos van 2 jaar, probeerde allerlei medicijnen uit ( o.a. Beta blokkers). Kwam uiteindelijk bij het migrainemedicijn Relpax uit, die ik maximaal 6 tot 8 keer per maand mocht slikken. Ik hield me eraan, maar het was lastig. Het hielp wel als ik er op tijd bij was. Gebruikte tussendoor ook paracetamol en ibuprofen (op een gegeven moment 1000 mg paracetamol en 400 mg Ibuprofen in een keer, wat ook niet meer hielp).

Ook werd ik doorverwezen naar een speciale fysiotherapeut en gynaecoloog  wat ook niet hielp. Vervolgens ben ik het alternatieve circuit in gegaan. Ik heb van alles geprobeerd: een homeopathische arts met de daarbij behorende middelen, osteopaat, acupunctuur, corrigeren van bekkenscheefstand, voeding, neuraal therapie, meditatie, yoga.  Ik was zo langzamerhand radeloos.

Ik dacht eraan tijdelijk mijn baan als leerkracht op te zeggen (was de baan te druk? Maar nee, in de vakanties had ik net zoveel last). Privé afspraken werden afgezegd en wel het belangrijkste: ik werd er thuis niet gezelliger op. Soms dacht ik: “Ik leg me erbij neer”. Maar wanneer ik een tijdje niks uitgeprobeerd had, kwam er wel weer wat op mijn pad wat ik wilde uitproberen.

Zo ook de Hypnotherapie bij  Bertha Middendorp in Amsterdam. Ik bestelde het boek, ging zelf aan de slag, maar had snel door dat het voor mij beter was een afspraak te maken. Ik voelde me meteen op mijn gemak bij Bertha. Ik kon mijn verhaal kwijt hoe radeloos ik was. Hoe nuchter ik sprak (want ik ben vrij nuchter), de tranen stroomden snel over mijn wangen. In het begin ongemakkelijk, maar ik voelde me heel prettig bij haar en het maakte me ook niet meer uit. Na een gesprek van ruim een half uur, gingen we aan de slag. Maar iets ging er niet goed. Het leek wel of ik niet onder hypnose kwam, was ik te nuchter? Ik kon me geen beelden voorstellen, alleen maar denken, want dat is wat ik altijd doe. Na een tijdje proberen zijn we gestopt. Bertha probeerde een stukje met familieopstellingen, maar ook dat ging moeizaam.

In het nagesprek stelde Bertha voor dat ze de opgenomen sessie nog een keer ging doornemen en dat ze me zou laten weten over hoe verder. Ik ben teruggegaan en wat ben ik daar blij mee! Opnieuw vond ik het moeilijk om in beelden te denken en terug te gaan op een tijdlijn waar mijn hoofdpijn gestart zou moeten zijn, maar dat wist ik niet. In ieder geval niet zeker. Ik heb toen voor mezelf die oorzaak in mijn hoofd geprent en vanaf dat moment is Bertha verder gaan vragen.

Het was mijn eerste bevalling. 16 jaar geleden, vlak voordat ik uitgerekend was, werd er het HELLP syndroom (zwangerschapsvergiftiging) vastgesteld. Ik moest direct worden opgenomen, de bevalling werd opgewekt (wat in eerste instantie niet lukte). Vlak voor ik het ziekenhuis in ging, had ik even gegoogeld, maar was snel gestopt omdat ik daar niet vrolijk van werd. Dat ik heb gegoogeld, lees ik pas net terug in een verslag die ik blijkbaar na de bevalling heb gemaakt.

Ik werd goed ontvangen, maar er werd weinig uitleg gegeven. Voor mij was het wel heel onzeker. In eerste instantie kwam ik helemaal niet onder behandeling van een gynaecoloog.  Na een nacht in het ziekenhuis gelegen te hebben, werden de vliezen gebroken waarna een weeën storm van 3 uur volgde. Helse pijnen in mijn buik en rug, maar het ging wel snel. Mijn zoon werd na die 3 uur  geboren, maar werd meteen bij me weggehaald. Het enige wat ik me kan herinneren (ook met wat mijn man me heeft verteld) is dat hij eerst niet ademde en een APCAR-score van 0 of 1 had. Er werd iets geroepen van: “haal iemand van de reanimatie, maar hij hoeft niet te rennen”. Met mijn zoon ging het na enkele minuten heel goed. Bij mij zaten er blijkbaar nog flinke bloedstolsels vast, die eruit moesten, even als de placenta. Weer veel pijn en ik verloor 1,5 liter bloed. Naderhand is me niks uitgelegd, wel dat ik bij een volgende zwangerschap in eerste instantie bij de gynaecoloog terecht kwam en ik in het ziekenhuis moest bevallen. Vanaf dat moment heb ik me niet meer druk gemaakt. Alles was toch goed gekomen?

Bertha heeft hier zo goed op ingespeeld. Ik ben na die bevalling een heel onzeker persoon geworden.  Altijd in mijn achterhoofd gehad, dat het iets met mijn zwangerschap te maken heeft gehad, maar dan een medische oorzaak, geen “psychische’.

We zijn nu een paar maanden verder. Ik heb nog wel wat hoofdpijn en migraine, maar dat is maandelijks op 1 hand te tellen. Ik twijfel er nog wel eens aan of het zo goed blijft gaan, maar na mijn vakantie heb ik mijn migrainemedicijnen in het medicijnkastje gestopt i.p.v. mijn handtas!

S. vd P. – Haarlem

MENU