Blinde vlek

Deze blog gaat niet over de blinde vlekken die sommige mensen met migraine zien voorafgaand aan een aanval. Daar heb ik al een eerder blog over geschreven over oogmigraine.

Dit blog gaat over de blinde vlek waarom jij migraine hebt. Je blinde vlek is dat gedrag van jezelf, positief of minder positief, wat zichtbaar is voor een ander maar waar je jezelf niet bewust van bent.

We hebben allemaal blinde vlekken, ook ik. Of zoals Roos Vonk zo mooi omschrijft. Als je weet waar je kwaliteiten liggen – je passies en interesses, je dromen en angsten, je beperkingen en je donkerste gedachten – dan kun je op een vrije manier de wereld tegemoet treden. Je kwaliteiten optimaal benutten. Vrienden, hobby’s, een huis, een auto, een baan en een partner kiezen die bij je passen. Begrip opbrengen voor de beperkingen van anderen, omdat je die van jezelf ook zo goed kent. Nieuwsgierig en onbevangen naar feedback luisteren, omdat die niet bedreigend is voor je zelfbeeld. De dingen zien zoals ze werkelijk zijn, zonder oogkleppen en zonder roze bril. Dat willen we allemaal!

En dat denken we ook bijna allemaal te doen. Toch blijkt uit psychologische experimenten dat bijna iedereen fikse blinde vlekken heeft, juist op dat ene belangrijke punt, die ene persoon waar je je hele leven mee optrekt, en die je beter zou moeten kennen dan wie ook: jezelf. Door die gebrekkige zelfkennis kun je in problemen raken. Jaarlijks vallen tientallen mensen dood bij het beklimmen van bergen die ze dachten te overwinnen. Mensen beginnen aan banen en studies die niet bij hen passen, werken een functieniveau hoger dan ze aan kunnen (‘Peter’s principle’), of trouwen met de verkeerde. Hiermee doen ze zowel zichzelf als anderen tekort.

Helaas blijken mensen, als het er op aan komt, vaak niet werkelijk geïnteresseerd te zijn in informatie die hun kennis over hun talenten, drijfveren en tekortkomingen kan vergroten. Veel liever horen ze positieve dingen over zichzelf en dingen die ze toch al dachten. Krijgen ze feedback die daarmee in strijd is, dan hebben ze een heel arsenaal aan trucs om deze te diskwalificeren. Negeren, vergeten, afdoen als onbetrouwbaar of vooringenomen, een ander de schuld geven, de aandacht vestigen op je kwaliteiten – die zo uniek zijn (terwijl je gebreken heel gewoon zijn, “iedereen heeft dat toch”)–, geruststelling zoeken, of jezelf vergelijken met iemand die nog slechter af is.

Als je nu zit te denken dat dit alleen over andere mensen gaat, ben je ten prooi aan precies dit verschijnsel van zelfoverschatting: we vinden allemaal dat we meer zelfkennis hebben dan anderen. Dat we open staan voor kritiek en onze beperkingen kennen. Precies zoals we ook vinden dat we beter autorijden, beter leidinggeven of les geven of wat we ook voor werk doen, of betere sekspartners zijn dan anderen.

Dit geflatteerde zelfbeeld is hardnekkig. Alle informatie die ons onwelgevallig is, wordt verdraaid of weg gecensureerd. Dit gebeurt deels vanuit het verlangen onszelf te zien als waardevol, leuk, en bekwaam. Diep van binnen zijn we allemaal bang dat we niet goed genoeg zijn en willen we onszelf geruststellen. Gevolg is dat we blinde vlekken en gevoelige snaren ontwikkelen voor onze tekortkomingen. Naar mensen die ons hierover nuttige feedback geven luisteren we vaak niet. Niet écht. (“Ik heb erover nagedacht maar het klopt niet”, besluiten we. Als een ander zoiets zegt vinden we dat “wel erg gemakkelijk”, als we het zelf doen niet; wij hebben er écht over nagedacht, die ander niet natuurlijk.)

Via introspectie en zelfanalyse menen we tot zelfinzicht te komen. Dat is ijdele hoop, want nadenken over het waarom van je gedrag (of piekeren, navelstaren, zelfonderzoek of hoe je het noemt) leidt niet tot meer zelfkennis. Onze drijfveren zijn grotendeels onbewust en onttrekken zich aan het zicht. We weten niet waarom we houden van ons favoriete eten, onze partner, waarom we ons beroep of huis hebben gekozen, of hoe we tot de oplossing van een probleem zijn gekomen. We kunnen er theorieën over bedenken, maar de architectuur van het brein staat niet toe dat we rechtstreeks achter de schermen kijken.

Tijdens de eerste sessie ga ik in gesprek met jou om jouw blinde vlek op te sporen met betrekking tot jouw migraine.

Zoals ik in het begin al zei: ook ik heb mijn blinde vlekken. Daarom heb ik vorige week een mail gestuurd naar vrienden en collega’s met de vraag om mij eerlijk feedback te geven over mijn blinde vlekken, verbeterpunten. Ik heb hun ook gevraagd om het niet mooier te maken als het is, zich vooral niet in te houden. En ik heb mezelf voorgenomen om me niet beledigd te voelen door wat ze mij teruggeven. Want hoe eerlijker zij zijn hoe meer zij mij kunnen helpen om verder te groeien. Met een heel snel kloppend hart drukte ik op de knop verzenden om vervolgens iedere tien minuten te kijken of ik al een reactie had ontvangen.

De mensen die meteen reageerden lieten me weten dat ze daar goed over na wilden denken en na een paar dagen kwamen de eerste reacties binnen. En nee ik vond het niet altijd gemakkelijk om te lezen wat ik van ze terug heb gekregen maar wat is het waardevol als mensen je zo kunnen laten inzien wat volgens hun mijn blinde vlekken zijn.

En dat is ook mijn ervaring van in een 1-op-1 traject bij mij in de praktijk. Het is niet altijd fijn om dingen terug te horen, die je misschien wel weet maar nog nooit op die manier hebt bekeken of gezien. Die ver weggestopt zijn of die we hebben ontwikkeld om met iets anders beter te kunnen omgaan. Dat maakt ook dat mensen niet alleen van hun migraine worden verlost maar ook blinde vlekken kwijt raken en daardoor een betere versie van zichzelf worden.

Wil je meer weten over migraine en hypnotherapie? Download dan mijn gratis e-book.

Wil je meer weten over migraine en hypnotherapie? Download dan mijn gratis e-book.

MENU